Chirurgia pobariatryczna dr. Ahmeda Elsaftawy’ego: jak pomaga pacjentom skorygować ciało po wielkiej utracie wagi
7.10.2026 Chirurgia Plastyczna Aesthetic.Expert
Jest taki moment, o którym nie uprzedza żaden plan żywieniowy ani trening: staje wreszcie przed lustrem ktoś, kto przez rok, dwa, czasem trzy lata odbierał swojemu ciału kilogram po kilogramie, oczekuje triumfu, a zamiast niego widzi nowy problem. Twarz, która miała odzyskać młodość, zapadła się w policzkach i skroniach i wygląda na zmęczoną lub chorą. Dłonie, które miały wreszcie wyglądać szczupło, ujawniają siatkę ścięgien i żył, którą wcześniej maskowała tkanka tłuszczowa, przez co dodają lat, zamiast ich odejmować. Piersi, zbudowane w dużej części z tej samej tkanki, która zniknęła z całego ciała, tracą wypełnienie szybciej, niż kurczy się okrywająca je skóra.
Z takimi problemami zgłaszają się do dr. n. med. Ahmeda Elsaftawy’ego, chirurga i założyciela Dolnośląskiego Centrum Chiroplastica we Wrocławiu. Zapytaliśmy go, z czym pacjenci przychodzą najczęściej, kogo i kiedy kwalifikuje do operacji oraz czego mogą się spodziewać po zabiegach. Najpierw jednak warto poznać naszego rozmówcę.
Kim jest dr Ahmed Elsaftawy
Ahmed Elsaftawy ukończył studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej we Wrocławiu w 2000 roku, a więc od ponad dwudziestu lat pracuje jako lekarz. Jego droga zawodowa zaczęła się od podstaw: specjalizację z chirurgii ogólnej zdobył w 2008 roku, a rok później obronił pracę doktorską. To ważny fundament, bo chirurgia ogólna uczy zasad, które obowiązują na każdej sali operacyjnej, od oceny ryzyka i stanu pacjenta po przebieg gojenia i bezpieczeństwo zabiegu.
Na tym fundamencie zbudował coś, co w polskiej chirurgii jest rzadkością. Jest jednym z kilkunastu chirurgów w kraju z europejską specjalizacją z chirurgii ręki i czynnym chirurgiem ogólnopolskiego serwisu replantacyjnego, czyli zespołu, do którego trafiają pacjenci z odciętymi palcami, dłońmi czy kończynami. Replantacja to mikrochirurgia w najczystszej postaci: łączenie najmniejszych naczyń i nerwów, praca pod presją czasu i w jednej z najbardziej skomplikowanych anatomicznie części ciała. Kto zajmuje się nią na co dzień, ten przywykł do tego, że margines błędu jest minimalny.
Obok chirurgii ręki jego główną pasją jest chirurgia estetyczna i rekonstrukcyjna. Doświadczenie w tej dziedzinie zdobywał nie tylko w kraju, ale też na kursach szkoleniowych we Francji, we Włoszech, w Grecji, w Irlandii i w Słowenii. Jest autorem publikacji naukowych w międzynarodowych czasopismach z zakresu chirurgii plastycznej i chirurgii ręki, a jako założyciel Dolnośląskiego Centrum Chiroplastica we Wrocławiu łączy te dwa światy w jednym miejscu.
Dlaczego warto o tym wiedzieć, zanim przeczytacie jego odpowiedzi? Bo to chirurg, który widział medycynę z obu stron: od ratowania kończyn po korektę sylwetki po wielkiej utracie wagi. W rozmowie słychać to w każdym zdaniu: w ostrożności przy kwalifikacji do operacji, w szczerości o ograniczeniach metod i w stanowczym „nie podejmę się”, gdy ryzyko jest zbyt duże.
Paradoks, który zaskakuje nawet tych, którzy przygotowali się na wszystko
Większość osób planujących dużą redukcję masy ciała, niezależnie od tego, czy osiągają ją dzięki operacji bariatrycznej, zmianie stylu życia czy lekom, przygotowuje się na jeden scenariusz: nadmiar skóry. Ten obraz jest powszechnie znany i choć bywa trudny emocjonalnie, nie zaskakuje, bo skóra rozciągnięta przez lata fizycznie nie jest w stanie skurczyć się w tym samym tempie, w jakim znika tkanka tłuszczowa, co prowadzi do fałdów na brzuchu, ramionach czy udach.
Znacznie rzadziej ktokolwiek uprzedza o mechanizmie odwrotnym: organizm nie traci tkanki tłuszczowej równomiernie, lecz odbiera ją także z miejsc, które w odbiorze młodości odgrywają rolę kluczową. Twarz traci objętość w policzkach i skroniach, przez co w oczach otoczenia wygląda na starszą, niezależnie od wieku w dowodzie. W dłoniach tkanka tłuszczowa maskowała przebieg ścięgien i żył, więc po jej utracie widać strukturę, którą kojarzymy ze starością. Piersi tracą wypełnienie szybciej, niż kurczy się skóra, i zostaje forma opróżniona, oderwana od dawnego kształtu.
Anna Jaskiewicz Aesthetic.Expert: Który z dwóch problemów, z jakimi zgłaszają się do Pana doktora pacjenci po dużej utracie wagi – nadmiar skóry czy utrata objętości np. twarzy, dłoniach i piersiach – bardziej ich zaskakuje?
Dr n. med. Ahmed Elsaftawy:
Tak naprawdę jedno jest ściśle związane z drugim. Utrata objętości bardzo często powoduje pojawienie się nadmiaru i wiotkości skóry. U kobiet szczególnie istotna bywa utrata objętości piersi, ponieważ zazwyczaj wiąże się również z większym stopniem ich opadania. Dla części pacjentek oznacza to pogorszenie samooceny i poczucia kobiecości i właśnie to staje się impulsem do zgłoszenia się do chirurga w celu przywrócenia piersiom objętości, kształtu i atrakcyjności.
W przypadku twarzy problem jest nieco inny. Utrata objętości po dużej redukcji masy ciała może uwydatniać cechy, które powszechnie kojarzymy ze starzeniem się twarzy. Pacjent schudł i osiągnął swój cel, a jednocześnie może mieć wrażenie, że jego twarz wygląda na starszą. To bywa dla niego dużym zaskoczeniem.
Ta odpowiedź zmienia kolejność myślenia, do której przyzwyczaiło nas lustro. Dla pacjenta nadmiar skóry i utrata objętości to nie dwa osobne zmartwienia, tylko jeden proces widziany z dwóch stron. Warto zauważyć, że doktor nie zaczyna od estetyki, lecz od tego, co ten proces robi z człowiekiem: z samooceną, poczuciem kobiecości i wrażeniem, że ciało nie nadąża za sukcesem.
To właśnie ten moment, a nie sam widok fałdu skóry, bywa impulsem, by umówić się na konsultację z chirurgiem.
Jest wreszcie trzeci wymiar tego samego paradoksu: niektóre partie ciała, mimo utraty kilkudziesięciu kilogramów, uparcie zatrzymują tkankę tłuszczową, z którą sam pacjent nie jest już w stanie nic zrobić. Osoba, która schudła np. sześćdziesiąt kilogramów, wygląda proporcjonalnie szczupło w większości miejsc, a biodra, uda czy ramiona wciąż są wyraźnie zniekształcone. Po odchudzeniu ten kontrast jest znacznie bardziej widoczny, niż był wcześniej, gdy ginął w ogólnej masie ciała. Rozwiązaniem bywa liposukcja, ale nie zawsze sama, bo o efekcie decyduje także zdolność skóry do obkurczenia się, o czym mówi poniżej sam doktor.
Anna Jaskiewicz Aesthetic.Expert: Jak wygląda u Pana kwalifikacja do liposukcji bioder, ud czy ramion, w których tkanka tłuszczowa nie ustąpiła mimo dużej utraty wagi, i czego konkretnie pacjent może się spodziewać: ile trwa taki zabieg, jak wygląda rekonwalescencja i po jakim czasie widać efekt końcowy?
Dr n. med. Ahmed Elsaftawy:
Tutaj sytuacja bywa bardziej skomplikowana, niż mogłoby się wydawać. Skóra ramion i ud już przed redukcją masy ciała ma ograniczoną zdolność obkurczania się, a po masywnej utracie wagi problem wiotkości może stać się jeszcze bardziej widoczny. Paradoksalnie sama obecność tkanki tłuszczowej nadaje tym okolicom pewną objętość i napięcie. Jeżeli usuniemy tłuszcz, a skóra nie ma odpowiedniej zdolności retrakcji, efekt estetyczny może być gorszy, a nie lepszy.
Dlatego do liposukcji ramion i ud u takich pacjentów podchodzę bardzo ostrożnie. Jeżeli problem jest znaczny, często lepszym rozwiązaniem jest połączenie liposukcji z chirurgicznym liftingiem danej okolicy i usunięciem nadmiaru skóry.
Co ciekawe, z mojego doświadczenia wynika, że pacjenci po masywnej utracie masy ciała często łatwiej akceptują obecność blizny niż pozostawienie znacznej wiotkości i nadmiaru skóry.
Rekonwalescencja zależy oczywiście od zakresu operacji, ale trzeba zakładać co najmniej około trzech tygodni. Nie oznacza to jednak, że po trzech tygodniach proces jest zakończony. Wręcz przeciwnie, dalsza dbałość o operowane okolice, kontrola obrzęku, stosowanie odzieży uciskowej, pielęgnacja blizn i stopniowy powrót do aktywności pozostają bardzo ważne również później.
Najciekawsze w tej odpowiedzi jest to, czego pacjent mógłby się nie spodziewać: usunięcie tłuszczu nie zawsze poprawia wygląd. Gdy skóra nie potrafi się obkurczyć, tłuszcz nadaje okolicy pewne napięcie, a jego odessanie może pogłębić wiotkość. Stąd ostrożność doktora przy ramionach i udach oraz skłonność do łączenia liposukcji z liftingiem, co oznacza zgodę na bliznę w zamian za brak zwisającej skóry. Wniosek dla czytelnika jest praktyczny: na konsultacji warto pytać nie tylko o to, ile tłuszczu można usunąć, ale też o jakość i elastyczność własnej skóry. I jeszcze jedno: trzy tygodnie rekonwalescencji to początek, a nie koniec, bo obrzęk, odzież uciskowa i pielęgnacja blizn towarzyszą pacjentowi znacznie dłużej.
Czym jest chirurgia pobariatryczna
Chirurgia pobariatryczna to korekta ciała po masywnej utracie wagi, niezależnie od tego, czy została ona osiągnięta operacją bariatryczną, dietą czy lekami. Skala zmian jest tu inna niż u osoby o stabilnej masie ciała: pacjent ma rozległy nadmiar i wiotkość skóry, nierównomiernie rozłożoną pozostałą tkankę tłuszczową i często utratę objętości w twarzy, dłoniach czy piersiach. Dlatego mówimy o leczeniu etapowym, a nie o jednym zabiegu.
Coraz więcej osób osiąga duży spadek wagi także dzięki lekom, więc rośnie grupa pacjentów, którzy po zakończeniu redukcji zastanawiają się, co dalej ze swoim ciałem. Zapytaliśmy doktora, czy to zmienia profil jego pacjentów.
Anna Jaskiewicz Aesthetic.Expert: Czy rosnąca popularność farmakologicznych metod odchudzania realnie zmienia profil pacjentów zgłaszających się do Pana na chirurgię pobariatryczną?
Dr n. med. Ahmed Elsaftawy:
Zdecydowanie tak. Łatwa dostępność tych leków oraz ich ogromna popularność sprawiają, że coraz więcej pacjentów wybiera farmakologiczną redukcję masy ciała, między innymi dlatego, że pozwala ona uniknąć operacji bariatrycznej i związanych z nią obciążeń.
Z punktu widzenia chirurga najważniejszy jest jednak stan pacjenta w momencie planowania operacji. Szybka i znaczna utrata masy ciała, niezależnie od metody, może wiązać się z niedoborami żywieniowymi, utratą masy mięśniowej czy niewystarczającą podażą białka. Wszystkie te czynniki mogą wpływać na proces gojenia.
Dlatego u pacjentów w trakcie intensywnej farmakologicznej redukcji masy ciała jestem bardzo ostrożny z kwalifikacją do rozległych operacji plastycznych. Najpierw chcę mieć pewność, że masa ciała jest odpowiednio ustabilizowana, a stan odżywienia organizmu pozwala na bezpieczne przeprowadzenie operacji i prawidłowe gojenie.
W tej odpowiedzi nie ma oceny samych leków, jest za to spojrzenie chirurga, który patrzy na pacjenta w dniu operacji. Chirurga interesuje przede wszystkim, w jakim stanie jest organizm teraz: czy waga jest ustabilizowana, czy nie brakuje białka i masy mięśniowej, czy gojenie będzie przebiegać prawidłowo. Dla osób w trakcie intensywnej redukcji to ważny sygnał, że odroczenie rozległej operacji nie jest odmową, lecz warunkiem bezpieczeństwa.
Przeszczep własnej tkanki tłuszczowej, czyli lipofilling
Lipofilling to przeszczep własnej tkanki tłuszczowej: tłuszcz pobiera się z miejsc, w których jest go w nadmiarze, odpowiednio przygotowuje, a następnie precyzyjnie, warstwowo wstrzykuje tam, gdzie objętość zanikła. To właśnie drugi etap, wymagający zrozumienia trójwymiarowej budowy tkanek miękkich, w dużej mierze decyduje o naturalności efektu.
Po dużej utracie wagi lipofilling rozważa się między innymi w tych obszarach, choć nie każdy z nich niesie takie samo ryzyko:
- twarz – przywrócenie objętości policzkom i skroniom, które zapadają się po masywnym spadku wagi,
- dłonie – miejsce, o którym pacjenci rzadko myślą przed odchudzaniem, a które szybko zdradza wiek i historię ciała,
- piersi – modelowanie własną tkanką, czyli tak zwane autoimplanty, jako alternatywa lub uzupełnienie implantów,
- pośladki – odbudowa objętości i konturów, które po odchudzaniu tracą zaokrąglenie.
Anna Jaskiewicz Aesthetic.Expert: Czy u pacjenta po masywnej utracie wagi jeden zabieg przeszczepu własnej tkanki tłuszczowej do twarzy, dłoni lub piersi, zwykle wystarcza, czy trzeba się liczyć z kilkoma takimi zabiegami rozłożonymi w czasie, żeby uzyskać trwały efekt?
Dr n. med. Ahmed Elsaftawy:
Nawet u pacjentów, którzy nie przeszli masywnej redukcji masy ciała, lipotransfer do twarzy czy piersi często od początku planuję jako leczenie co najmniej dwuetapowe. Nie cała przeszczepiona tkanka tłuszczowa przeżyje, dlatego po ustabilizowaniu się efektu oceniamy, czy potrzebne jest kolejne uzupełnienie.
U pacjentów po bardzo dużej utracie masy ciała pojawia się dodatkowy problem, czasami po prostu nie dysponujemy wystarczającą ilością tkanki tłuszczowej do pobrania. Może jej brakować już do wykonania pierwszego etapu w takim zakresie, jaki byłby optymalny, a tym bardziej do kolejnego lipotransferu. Dotyczy to szczególnie piersi, gdzie do uzyskania wyraźnej zmiany objętości potrzebujemy znacznie większej ilości materiału niż w przypadku twarzy czy dłoni.
Warto docenić uczciwość tej odpowiedzi: jeden zabieg bywa tylko pierwszym etapem, bo nie cała przeszczepiona tkanka przeżyje. Do tego dochodzi problem, o którym rzadko się mówi: po bardzo dużej utracie wagi może zabraknąć materiału do pobrania, zwłaszcza gdy chodzi o piersi, które wymagają go znacznie więcej niż twarz czy dłonie. Pacjent, który liczy na własny tłuszcz, powinien więc zapytać już na konsultacji, czy ma go wystarczająco dużo.
Anna Jaskiewicz Aesthetic.Expert: Który obszar przeszczepu własnej tkanki tłuszczowej – twarz, dłonie, piersi, pośladki, łydki czy okolice intymne – jest technicznie najtrudniejszy i dlaczego?
Dr n. med. Ahmed Elsaftawy:
Zdecydowanie pośladki. Wynika to przede wszystkim z anatomii tej okolicy i obecności dużych naczyń. W przypadku nieprawidłowej techniki istnieje ryzyko przedostania się tłuszczu do układu żylnego i wystąpienia zatorowości tłuszczowej, która może stanowić bezpośrednie zagrożenie życia.
Z tego powodu nigdy nie podaję tkanki tłuszczowej domięśniowo. W tej operacji bezpieczeństwo i właściwa płaszczyzna podawania tłuszczu mają dla mnie absolutnie podstawowe znaczenie.
Odpowiedź o pośladkach pokazuje, jak wygląda bezpieczeństwo w praktyce: nie jako obietnica efektu, lecz jako konkretna zasada techniczna. Skoro największym zagrożeniem jest przedostanie się tłuszczu do żył, kluczowe stają się właściwa płaszczyzna podawania i unikanie podawania domięśniowego. To pytanie, które pacjent rozważający taki zabieg ma pełne prawo zadać swojemu chirurgowi.
Anna Jaskiewicz Aesthetic.Expert: Dlaczego pacjent miałby wybrać przeszczep własnej tkanki tłuszczowej zamiast implantu czy syntetycznego wypełniacza? Czy to rozwiązanie jest bezpieczniejsze i daje trwalszy efekt?
Dr n. med. Ahmed Elsaftawy:
Powody są różne. Bardzo często pacjent po prostu nie akceptuje obecności ciała obcego i zależy mu na wykorzystaniu własnej tkanki. Zdecydowanie odradzam natomiast stosowanie trwałych syntetycznych wypełniaczy do modelowania większych obszarów ciała, nawet jeżeli dany preparat jest przedstawiany jako bezpieczny. Problemem może być między innymi migracja materiału, tworzenie się nierówności czy reakcja tkanek wokół preparatu.
W przypadku preparatów ulegających wchłanianiu dodatkowym problemem może być nierównomierna utrata objętości. Jeżeli w pewnych obszarach preparat wchłania się szybciej, a w innych wolniej, z czasem mogą pojawić się nierówności i konieczność kolejnych korekt.
Tkanka tłuszczowa ma tę przewagę, że jest własną tkanką pacjenta. Trzeba jednak uczciwie powiedzieć, że również lipotransfer ma swoje ograniczenia, część przeszczepionego tłuszczu może się wchłonąć, a ostateczny efekt nie zawsze jest możliwy do przewidzenia z dokładnością do konkretnej objętości.
Doktor nie przedstawia przeszczepu własnej tkanki jako rozwiązania idealnego. Odradza trwałe syntetyczne wypełniacze przy dużych obszarach, wskazuje na ryzyko migracji i nierówności, a o lipotransferze mówi wprost, że również ma swoje ograniczenia. Dla pacjenta, który waha się między własną tkanką a gotowym preparatem, to uczciwa mapa plusów i minusów, a nie reklama jednego wyboru.
Przykładowy przebieg leczenia
Aby zobrazować, jak może wyglądać taki proces, warto prześledzić hipotetyczny scenariusz, który nie odnosi się do żadnej konkretnej osoby.
Kobieta po redukcji masy ciała o sześćdziesiąt kilogramów zgłasza się z dwoma na pierwszy rzut oka sprzecznymi problemami: nadmiarem obwisłej skóry na brzuchu i udach oraz spłaszczeniem twarzy i piersi. Pierwszy wymaga usunięcia tkanki, drugi jej przywrócenia. Samo usunięcie nadmiaru skóry, czyli plastyka brzucha i lifting ud, rozwiązałoby tylko pierwszy z tych problemów. Tkanka tłuszczowa pobrana podczas liposukcji nie musi być wyrzucona, lecz może posłużyć do przeszczepu tam, gdzie jej zabrakło, pod warunkiem że jej ilość na to pozwala. W praktyce oznacza to serię zabiegów rozłożonych w czasie, zsynchronizowanych z etapami gojenia, które traktują oba problemy jako dwie strony tego samego procesu.
Kiedy trzeba poczekać, choć bardzo się chce już mieć to za sobą
Nie mniej ważny jest moment, w którym to nie chirurg, lecz sam pacjent musi zweryfikować swoje wyobrażenie o tym, jak szybko może się spełnić marzenie o nowym ciele. Spora część osób przychodzi z gotową wizją efektu, nie uwzględniając, że ich BMI wciąż jest zbyt wysokie, by zabieg mógł zostać wykonany bezpiecznie. Wtedy to głos chirurga, a nie tempo własnych oczekiwań, powinien decydować o terminie, bo operowanie przy zbyt dużej masie ciała podnosi ryzyko powikłań i pogarsza efekt estetyczny.
Jak zaznaczył w rozmowie z nami dr Elsaftawy, równie ważny jest okres między konsultacją a operacją: wahania wagi w tym czasie mogą skutkować dyskwalifikacją pacjenta tuż przed planowanym terminem. Utrzymanie stabilnej wagi jest więc pełnoprawnym etapem leczenia, a nie formalnością.
Anna Jaskiewicz Aesthetic.Expert: Co powiedziałby Pan pacjentowi, który słyszy od Pana „jeszcze nie teraz” ze względu na zbyt wysokie BMI, i czuje z tego powodu frustrację po tak długim okresie oczekiwania?
Dr n. med. Ahmed Elsaftawy:
Przede wszystkim chciałbym, żeby pacjent rozumiał, że jeżeli odmawiam wykonania operacji w danym momencie, robię to ze względu na jego bezpieczeństwo. Rozumiem frustrację osoby, która przez wiele miesięcy czy lat pracowała nad redukcją masy ciała i chce wreszcie zakończyć ten proces operacją modelującą sylwetkę. Jednak sama determinacja pacjenta nie może być argumentem za wykonaniem operacji, jeżeli ryzyko jest zbyt duże.
Chęć wykonania zabiegu czy względy finansowe nigdy nie mogą stać ponad bezpieczeństwem pacjenta. Dobro pacjenta pozostaje najważniejsze.
Jeżeli mimo szczegółowego wyjaśnienia ryzyka pacjent za wszelką cenę domaga się przeprowadzenia rozległej operacji, którą uważam w danym momencie za niebezpieczną, nie podejmę się jej. W określonych sytuacjach warto również rozważyć konsultację psychologiczną, aby wspólnie ocenić oczekiwania wobec operacji i całego procesu zmiany sylwetki.
Najmocniejsze zdanie tej odpowiedzi dotyczy granicy, której chirurg nie przekracza: ani determinacja pacjenta, ani względy finansowe nie mogą stać ponad bezpieczeństwem. Warto zauważyć też propozycję konsultacji psychologicznej w niektórych sytuacjach, która nie podważa decyzji pacjenta, lecz pozwala wspólnie sprawdzić, czego oczekuje on od operacji i całej zmiany sylwetki. Dla kogoś, kto usłyszał „jeszcze nie teraz”, to ważna zmiana perspektywy: czekanie jest częścią leczenia.
Czy przeszczepiony tłuszcz się przyjmie
Skuteczność lipofillingu zależy od tego, czy przeszczepiona tkanka utrzyma ukrwienie w nowym miejscu, a część z niej zawsze może się wchłonąć. Zapytaliśmy doktora, czy po dużej utracie wagi zdarza się to częściej.
Anna Jaskiewicz Aesthetic.Expert: Czy u pacjentów po masywnej utracie wagi przeszczepiona tkanka tłuszczowa przyjmuje się gorzej niż u osób, które nigdy nie miały dużej nadwagi?
Dr n. med. Ahmed Elsaftawy:
To trudne pytanie, ponieważ przeżycie przeszczepionej tkanki tłuszczowej jest procesem złożonym i bardzo indywidualnym. Nie sprowadzałbym tego wyłącznie do tego, czy pacjent wcześniej miał otyłość.
Na wynik wpływa wiele czynników: sposób pobrania tłuszczu, technika liposukcji, przygotowanie tkanki do transferu, technika jej podania, unaczynienie miejsca biorczego, a także późniejszy ucisk operowanej okolicy.
Istotny jest również ogólny stan odżywienia pacjenta. Jeżeli po masywnej utracie masy ciała występują niedobory żywieniowe, niedobór białka czy inne zaburzenia związane ze stanem odżywienia, mogą one niekorzystnie wpływać zarówno na gojenie, jak i na warunki potrzebne do przeżycia przeszczepionej tkanki tłuszczowej. Dlatego odpowiednie przygotowanie pacjenta jest równie ważne jak sama technika operacyjna.
Ta odpowiedź rozbija prosty schemat, według którego wcześniejsza otyłość z góry przesądza o gorszym przyjęciu przeszczepu. O jego przeżyciu decyduje cały łańcuch decyzji, od sposobu pobrania tłuszczu po ucisk operowanej okolicy, a po stronie pacjenta także stan odżywienia i poziom białka. Wniosek łączy się z poprzednimi odpowiedziami: przygotowanie pacjenta jest równie ważne jak technika operacyjna.
Jak zaplanować drogę do korekty sylwetki
Na koniec zapytaliśmy o to, co dla wielu osób dopiero jest przed nimi: jak zaplanować całą drogę, zanim pierwszy kilogram zniknie z wagi.
Anna Jaskiewicz Aesthetic.Expert: Co poradziłby Pan osobie, która dopiero planuje dużą redukcję wagi i wie już, że czeka ją później chirurgiczna korekta sylwetki? Jak zaplanować ten proces, żeby trafić do chirurga we właściwym momencie i własnym postępowaniem pomóc w całej tej przemianie estetycznej?
Dr n. med. Ahmed Elsaftawy:
Przede wszystkim należy potraktować to jako proces, a nie pojedynczy zabieg. Masywna redukcja masy ciała, stabilizacja wagi, przygotowanie organizmu, a następnie chirurgiczna korekta sylwetki to kolejne etapy tej samej drogi.
Cały proces redukcji masy ciała powinien odbywać się pod odpowiednią kontrolą, dietetyka i bariatry, a w zależności od sytuacji również endokrynologa czy diabetologa. Ważne jest nie tylko to, ile kilogramów pacjent straci, ale również w jakim stanie organizm dotrze do momentu operacji.
Nie należy się spieszyć. Najpierw trzeba osiągnąć docelową lub zbliżoną do docelowej masę ciała, następnie ją ustabilizować i zadbać o prawidłowy stan odżywienia. Dopiero później przychodzi czas na planowanie chirurgicznej korekty sylwetki. Trzeba też od początku zaakceptować, że przy bardzo dużej utracie masy ciała rzadko jesteśmy w stanie skorygować wszystkie okolice podczas jednej operacji. Jest to zazwyczaj leczenie etapowe. Na wszystko jest właściwy czas, i właśnie dobre zaplanowanie tych etapów daje największą szansę na bezpieczny i satysfakcjonujący efekt.
Zanim umówisz konsultację: pytania do własnego chirurga
Z odpowiedzi doktora można ułożyć krótką listę pytań, które warto zabrać ze sobą na własną konsultację, niezależnie od tego, do którego chirurga trafisz. To nasze redakcyjne wnioski, a nie zalecenia medyczne, bo ostateczne decyzje zawsze zapadają podczas indywidualnej rozmowy z lekarzem:
- Czy moja waga i stan odżywienia pozwalają już na operację? Chirurg ocenia je przed kwalifikacją, a wahania wagi między konsultacją a zabiegiem mogą oznaczać odroczenie.
- Jak wygląda jakość i elastyczność mojej skóry? To od niej zależy, czy wystarczy liposukcja, czy potrzebny będzie także lifting.
- Czy mam wystarczająco dużo własnej tkanki tłuszczowej do pobrania? Po dużej utracie wagi może jej zabraknąć, zwłaszcza do piersi.
- Ile etapów leczenia trzeba zaplanować? Rzadko da się skorygować wszystkie okolice podczas jednej operacji.
- Jak przebiega rekonwalescencja i co dzieje się po niej? Trzy tygodnie to początek, potem pozostają obrzęk, odzież uciskowa i pielęgnacja blizn.
- Jakie są ograniczenia proponowanej metody? Dobry chirurg mówi także o tym, czego nie można obiecać, na przykład o wchłanianiu części przeszczepionego tłuszczu.
Ta lista nie zastępuje rozmowy z lekarzem, ale pomaga ją poprowadzić tak, by pacjent wyszedł z gabinetu z konkretną wiedzą, a nie tylko z obietnicą efektu.
Chiroplastica – miejsce, o którym słyszeliśmy od pacjentów
Dolnośląskie Centrum Chiroplastica we Wrocławiu nie było punktem wyjścia do tego tekstu. Ta nazwa zaczęła się powtarzać w relacjach pacjentek i pacjentów po masywnej utracie wagi, zgłaszanych do naszej redakcji, więc postanowiliśmy przyjrzeć się praktyce dr. Elsaftawy’ego z bliska. Z pewnością jeszcze nie raz wrócimy do rozmów z nim o kolejnych aspektach chirurgii pobariatrycznej i rekonstrukcyjnej.
Podsumowanie
Historia sukcesu w odchudzaniu rzadko kończy się w momencie osiągnięcia wymarzonej wagi. Dla wielu osób to wtedy zaczyna się druga, mniej nagłaśniana część procesu: radzenie sobie nie tylko z nadmiarem skóry, ale też z utratą objętości w miejscach decydujących o młodym, zdrowym wyglądzie. Odpowiedzi doktora pokazują, że ten etap warto traktować jako proces, a nie pojedynczy zabieg: z cierpliwością, pod kontrolą specjalistów i z uczciwą rozmową o tym, czego chirurgia może, a czego nie może obiecać.
Rozmowa z dr. Elsaftawym zmienia perspektywę, z jaką zwykle oceniamy efekt odchudzania. Liczba na wadze przestaje być jedyną miarą sukcesu, a lustro, które miało przynieść ulgę, okazuje się dla wielu osób zaproszeniem do kolejnego rozdziału. Takiego, w którym liczą się cierpliwość, dyscyplina i zaufanie do chirurga, także wtedy, gdy ten każe jeszcze poczekać.
Z jego odpowiedzi wyłaniają się trzy wskazówki, które przydadzą się niezależnie od tego, w czyje ręce trafi pacjent. Zdrowie organizmu idzie przed wyglądem, więc to ono wyznacza termin operacji. Obietnice bez pokrycia są największym wrogiem dobrego efektu, dlatego warto szukać lekarza, który mówi o ograniczeniach równie otwarcie jak o możliwościach. A decyzje podejmuje się wspólnie, na podstawie konkretnych pytań, a nie wyobrażeń o idealnym ciele.
Ciało po tak dużej zmianie nie potrzebuje cudu. Potrzebuje dobrego planu i specjalisty, który go poprowadzi.
Rejestr ma charakter informacyjny i nie stanowi reklamy usług medycznych.
Pomagamy pacjentom odnaleźć się w gąszczu informacji o lekarzach i ich kwalifikacjach.
ZASTRZEŻENIE Treści z naszego portalu są jedynie wskazówkami dla zainteresowanych i zawsze rekomendujemy skonsultowanie się z wykwalifikowanym specjalistą w przypadku jakichkolwiek pytań lub wątpliwości dotyczących danego tematu. Nie są to treści edukacyjne. Administratorzy portalu nie ponoszą żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych na naszych stronach. Wszelkie treści umieszczane na niniejszej stronie internetowej chronione są prawem autorskim.
